* فردا باید صبح زود بیدار شم * فردا شروع ماجراست

* بهترین سالهای جوانی م رو با تو به فنا دادم، بسه دیگه!* تازه کمر راست کردم و سعی میکنم بلند شم، تازه تیکه پاره های قلبم رو جمع کردم...* تمام اون روزها و شبهایی که تو با آدم های تازه از راه رسیده خوش بودی، من با مرگ دست و پنجه نرم میکردم* دیگه بهت اجازه نمیدم به هیچ عنوان به خودم و زندگی م نزدیک بشی؛ حتی اگه تنها آدم های روی کره زمین من و تو باشیم!* گمشو ! + نوشته شده در یکشنبه پنجم شهریور ۱۴۰۲ ساعت 1:42 توسط من  |  ادامه مطلب

* بیشتر از ۲۴ ساعته که این سردرد سمج، دست از سرم! برنمیداره :/* هر کاری میکنم حواسم ازش پرت بشه، نمیشه و اون از من چشم سفید تره و وفادارانه چسبیده بهم* پا شدم یه نوافن بخورم، اتفاقی آهنگ جدید ر ض ا ص اد ق ی رو دیدم و همراه با نوافن، نوافن میشنوم** درد و ساکت میکنم با روزی چند وعده نوافن... + نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مرداد ۱۴۰۲ ساعت 3:44 توسط من  |  ادامه مطلب

* با حس عجیبی، با حال غریبی دلم تنگته... ** زود آشنایِ دیر یافته!

* فکر میکنم به احتمال خیلی زیاد دچار افسردگی شدم، هنوز از دکتر و روانشناس گریزانم. از حرف زدن هم...* قلبم رو دوباره حس میکنم، توضیحش سخته کمی؛ شما در حالت عادی به کلیه ت فکر نمیکنی و حسش هم نمیکنی اما وقتی درد بگیره، جای دقیقش رو هم میدونی. و من الان جای دقیق قلبم رو میدونم...* تپش قلب گاهی بد اذیت میکنه، چیزی توی قلبم خودش رو به در و دیوار میکوبه، معجونی از درد و ضعف راه میگیره توی دستم تا سر انگشتام. شبیه چند سال پیش...* از حال خوبم همینقدر بگم که وسط دیدن فیلم، خوندن کتاب، یا آشپزی حتی، چیزی، خاطره ای، حرفی، هجوم میاره به سمتم و با اشک از چشمم سرازیر میشه.* نقاب همیشه شاد و خندانم داره شل میشه روی صورتم، میترسم بیفته یه روز...* * کِی میخواد تموم بشه؟ کِی میخوام تموم بشم؟! درد میکشم، ضجه میزنم بیصدا و تا میخوام شکسته های خودم رو جمع کنم میرسه و چیزی در وجودم جوانه میزنه اما زود میمیره، میکشتش هربار فجیع تر از قبل و هربار شکسته تر از قبل میشه وجودم...*** خیلی بد شدم، همه چیز بد شده.**** منتظر لحظه زمین خوردنشم در نهایت سنگدلی و دوست داشتن؛ پارادکس تلخی شده ام...+ وسط این حال روحی و جسمی بد، حفظ ظاهر و نقاب میکنم: برای اولین بار بوتاکس رو امتحان کردم. امروز هم نوبت رنگ موهامو بود: مشکی و آبی ادامه مطلب

* سوار بی آرتی بودم. طبق معمول جایی برای نشستن نبود. بیرون رو نماشا میکردم؛ دوباره سر و کله موتور سوارهای گاردی پیدا شده.* خانومی که کنارم ایستاده بود دست دختر جوانی که جلوی ما روی صندلی نشسته بود رو گرفت. دختر بیصدا گریه میکرد و پیام گوشی رو میخوند.* رفت نزدیکش و بهش گفت میخوای بیای بغلم؟* چقدر حس قشنگی بود دیدن این همدلی. دختر توی بغل اون خانوم گریه کرد و وقتی سرش رو بلند کرد روی لبش لبخند بود* بهش گفتم بغل همیشه جواب میده. اشک هاشو پاک کرد و گفت آره واقعا...* از صحبتهایی که بین شون رد و بدل شد فهمیدم که اون خانوم روانشناس بود. و احتمالا یک روانشناس خیلی خوب...* کاش همه مون همینقدر مهربون باشیم...* کاش دلهای همه مون شاد باشه و لبهامون بخنده...** الان یادم اومد امروز توی مترو خانومی که کنارم نشسته بود بی مقدمه گفت خیلی اعصابم خورده مشکل بدی برام پیش اومده، دعا کن برام...** ایشالله همین امشب مشکلت حل بشه، حرفی بود که من بهش زدم و دیدن اون چشمها که برق میزد و لبهای خندونش چقدر لذت داشت...** وقتی پیاده شد به نیت حل شدن مشکلش یه دعای مخصوص از توی گوشی م خوندم براش*** هنوز اندک ایمانی دارم؛ خدایا هوای مردم مون رو بیشتر داشته باش ادامه مطلب